Hrollur..........
þriðjudagur 3.feb.09 12:59 - Lestrar 838
Samviskusemi er hættuleg dygð.Sönn saga frá seinni hluta síðustu aldar.Svo bar til um þær mundir er sagnaritari var á sextánda ári að leið mín lá um tíma í Gufunes þar sem reist skildi að hluta til ný og verulega endurbætt áburðarverksmiðja, já áburðarverksmiðja í eigu ríkisins að hætti austantjaldsríkjanna, allt klabbið í eigu fólksins, nú skildi hætta að að ausa skepnuúrgangi úr trogum á tún og hin nýja stefna alþýðurnar taka við, vinnumenn og hjú fengu Finnsk stígvél og vettlinga og mér fannst ég vera einn af verðandi máttarstólpum samfélagsins þar sem allir höfðu nóg til að bíta og brenna og hamingjan mundi geisla frá hverju andliti.Það var með þessa framtíðarsýn sem ég hóf störf í Gufunesi, fullur af orku og þjakaður af samviskusemi ákveðinn í að láta ekki mitt eftir liggja við uppbygginguna við að skapa hið fullkomna réttsýna alþýðusamfélag sem flesta dreymdi um, og það er kjarni málsins ég var ekki einn heldur hafði fjölmarga sálufélaga sem deildu þessari framtíðarsýn með mér, þar á meðal vinnufélaga minn í Gufunesi, mann frekar lítinn vexti, horaðan með afbrigðum rúmlega 150 cm á hæð fjölskyldumaður og einstaklega samviskusamur.Já við Hrollur, en það hét maðurinn, vorum sammála um að nú skyldi heldur betur láta hendur standa fram úr ermum, engin vettlingartök, og eins og Hrollur vinur minn sagði svo oft, stórir draumar verða því aðeins að veruleika að allir hlýði öllum skipunum út í ystu æsar, geri allt sem þeim er sagt að gera eins vel og þeim er unnt og helst aðeins betur.Nú skal vikið að orsökum þess, hvers vegna þessi samferðamaður minn stendur mér svo ljóslifandi fyrir hugskotssjónum enn þann dag í dag tæpum 40. árum eftir að leiðir okkar skyldu.Svo háttaði til í Gufunesi að verið var að byggja meðal annars turnhús sjö hæða hátt og fylgdu veggir þess höfuðáttunum, austur, vestur suður og norður og var nýlega lokið við að steypa efstu hæðina þegar verkstjórinn kallaði á Hroll til sín og bað hann um að fara upp á vinnupallanna við turninn og hreinsa allt af þeim svo hægt væri að rífa þá. Hrollur brást vel við eins og hans var vanur, snaraði sér upp á þriðju hæð, Fann þar stóran bala, fyllti hann af allskonar úrgangi, sementspokum með afgöngum, spítnarusli og ýmsu fleiru þar til balinn var orðinn yfirfullur, mjakaði honum síðan fram á brún á vinnupallinum og tengdi hann við krók sem festur var í kaðal sem lá upp í talíu sem var fest í efsta vinnupallinn.Síðan greip hann í þann enda kaðalsins sem laus var, brá lykkju um handlegginn og togaði af öllum kröftum og spyrnti með báðum fótum í balann meðan hann mjakaðist út af brúninni og viti menn, balinn reyndist mun þyngri en Hrollur þannig að balinn fór á ævintýralegum hraða til jarðar en Hrollur fór hinsvegar upp og rak vinstri handleggin í blökkina af miklu afli svo að hann handleggsbrotnaði, það hvolfdist hinsvegar úr balanum þegar hann lenti á jörðinni þannig að balinn var skyndilega orðinn léttari en Hrollur og því fór balinn upp en Hrollur niður og mættust þeir all harkalega á miðri leið þannig að Hrollur hlaut mikinn skaða á hægri öxl, lenti síðan á fótunum í miðri ruslahrúgunni og brotnaði á þeim báðum, og mun þá hafa hugsað með sér ,,guð sé lof að maður slapp lifandi frá þessu“, sleppti kaðlinum sem gerði það að verkum að balinn kom niður á mikilli ferð og hafnaði á höfði Hrolls og hafði hann þar með lifað sín síðustu andartök í þessum heimi. Blessuð sé minning hans..................Alloft hef ég velt því fyrir mér hvort sú heimsmynd sem við mér blasir nú væri öðruvísi, ef ekki hefði komið til þetta löngu ótímabæra andlát Hrolls vinar míns og set ég þetta því nú í lestrarhæft form ef einhversstaðar eru einhverjir sem hafa sömu vangaveltur og undirritaður. Skrifað í minningu vinar míns á jólum 2008. í kjölfar hruns íslenska efnahagsundursins.Geirfinnur Þórhallsson.
