Góða kvöldið.
Ég heiti Birna Hreiðarsdóttir.
Ég ætla aðeins að segja ykkur frá mínu lífi og hvernig Setrið hefur haft áhrif á það. Ég greindist með þann sjúkdóm sem heitir geðsjúkdómur fyrir 17 árum. Mörgum finnst orðið geðsjúkdómur frekar neikvætt og margir eru en þann í dag í dag með mikla fordóma í garð þeirra sem eru með svoleiðis sjúkdóma. En baráttan stendur áfram gegn þessum fordómum.
Hvað um það.
Setrið opnaði í ágúst 2006 og allt frá upphafi hefur það verið stór þáttur í lífi mínu. Ég hef reyndar ekki sótt það alveg frá staðaldri, það hafa komið tímar sem ég hef verið upptekin við annað svo sem vinnu o.fl. þar sem ég hef ekki verið daglegur notandi.
Ég kalla Setrið mitt lífsankeri í dag. Þangað sæki ég styrk og hamingju, von og trú á lífið sem oft reynist erfitt að berjast við. Þangað kem ég á degi hverjum og hef gert í langan tíma, Sem dæmi get ég sagt það að þann tíma vikunnar sem Setrið er ekki opið þ.e.a.s. helgarnar reynast mér langerfiðastar í dag. Þá hef ég nógan tíma til að velta mér upp úr óþarfa áhyggjum af hinu og þessu sem skipta engu máli þá sérstaklega fortíðinni sem ég get ekki breytt hvernig sem ég hugsa um hana.
Dagarnir fimm sem eru opnir í Setrinu í viku hverri er mér mjög mikils. Þar er t.d. kennd ýmis tækni til að takast á við lífið, þar nefni ég sérstaklega HAM eða huglæg atferlismeðferð sem byggir í stuttu máli að ná stjórn á hugsunum sínum, breyta neikvæðum hugsunum yfir í jákvæðar hugsanir og þar með hafa áhrif á líðan. Við erum nefnilega það sem við hugsum. Eins og við erum það sem við borðum.
Sem dæmi um venjulegan dag í Setrinu. T.d. á mánudögum, þá er svokölluð notendaopnun kl. hálf níu, það er það að notendur sjái sjálfir um opnun, enginn starfsmaður kemur þar nærri. Yfirleitt er byrjað að því að hita kaffi og svo fara notendur að týnast inn. Þetta er frjáls tími þannig að hver og einn sinnir sínu áhugamáli. Oftast er prjónað, eitt tíma til að skrifa í tölvu, t.d. vinna í heimsíðunni okkar. Oft er farið í billjard og spjallað saman, hlustað á útvarpið og njóta þess að vera saman svona snemma á mánudagsmorgni. Það skemmir ekki fyrir ef það er stórhríð fyrir utan og að það hvíni svolítið í gamla Snælandi. Klukkan 11 kemur Adda Bóba sem er starfsmaður í hálfu starfi. Ef það er húsfundur sem er hálfsmánaðarlega þá er hann klukkan 12. Þá er oft súpa eða eitthvað matarkyns t.d. síðast voru vöfflur með sultu og rjóma. Þá er rætt um hvað er vændum næsta hálfa mánuðinn verkefnalega séð. Klukkan eitt er farið í gönguferð, sama hvernig viðrar og er það alveg gefið að göngugörpum líður alltaf mjög vel þegar heim er komið. Hreyfing er mjög mikilvæg varðandi góða líðan. Eftir gönguna er frjáls tími, prjónað, spilað, spjallað eða verkefnum sinnt eins og skilaboðaskjóðugerð sem tók býsna langan tíma, það voru saumaðir yfir 1500 pokar. Klukkan þrjú er kaffi og það er alltaf vel sótt. Þar er boðið upp á ristað brauð og osti og kaffi. Klukkan fjögur fara allir heim.
Ég veit ekki hvað ég gerði yfir daginn ef Setrið væri ekki. Það skiptir mig mjög miklu máli að geta komið þangað og notið þess að vera til. Líðan mín hefur verið stabil í marga mánuði, engin innlög í eitt ár. Ég hef verið miklu yfirvegaðri og sáttari við lífið og tilveruna. Ég er svo rík, ég er alltaf að gera mér meira grein fyrir því. Ég á fimm barnabörn, tvö á Akureyri og 3 á Laugum í Reykjadal. Þangað fer ég oft um helgar. T.d. fyrir jólin fór mikið föndri og laufabrauðsgerð þar mér til mikillar ánægju. Svo koma dætur mínar oft til mín með börnin og gista hér um helgar. Ég á fjórar dætur sem ég er ákaflega stolt af. Þær eru mér mikils virði og vonandi rís ég undir því að vera þeim mikils virði einnig. Ég trúi því.
Ég geri mitt besta að vanda mig að lifa góðu lífi og tel mig gera það. Og það er Setrinu mikið að þakka.
Þar er gott að vera.
