Setrið

Dag einn var sérfræðingur í tímaskipulagningu að tala fyrir framan hóp viðskiptifræðinema. Til að koma meiningu sinni til skila, þá notaði hann sýnikennslu sem nemendurnir gleyma aldrei.

Þar sem hann stóð fyrir framan þennan hóp af metnaðarfullu fólki, þá sagði hann: “Jæja, þá skulum við hafa próf“ Hann tók 5 lítra krukku með stóru víðu opi og setti á borðið fyrir framan sig.

Svo tók hann 10 hnefastóra steina og varfærnislega kom þeim fyrir í krukkunni, einn af einum. Þegar krukkan var full og ekki hægt að koma fleiri steinum í hana, þá spurði hann:  “Er krukkan full?“  Allir í bekknusvöruðu:“Já“                                                                                      “ Jæja?“  sagði hann. Hann teygði sig undir borðið og tók upp fötu með möl. Því næst sturtaði hann smá möl í krukkuna og hristi hana um leið sem orsakaði það að mölin komst niður í holrýmið á milli stóru steinanna. Svo spurði hann hópinn aftur: “Er krukkan full?“ Í þetta sinn grunaði nemana hvað hann var að fara.  “Sennilega ekki“ svaraði einn þeirra.                                                  “Gott“ svaraði sérfræðingurinn. Hann teygði sig undir borðið og tók upp fötu af sandi. Hann helti úr henni í krukkuna og sandurinn rann í öll holrýmin sem eftir  voru milli malarinnar og stóru steinanna. Enn spurði hann: "Er krukkan full?"                                                                                                                                           “Nei“ æptu nemendurnir.                                                                                    Aftur svaraði hann “Gott“ Hann tók því næst könnu af vatni og hellti í krukkuna þar til hún var alveg full. Svo leit hann á bekkinn og spurði: “Hver er tilgangur þessarar sýnikennslu?“ Einn uppveðraður nemandi rétti upp höndina og sagði; “Tilgangurinn er að sýna, að það er sama hversu full dagskráin hjá þér er, ef þú virkilega reynir, þá getur þú alltaf bætt við fleiri hlutum!“  “Nei“ svaraði sérfræðingurinn. “Það er ekki það sem þetta snýst um. Sannleikurinn sem þetta dæmi kennir okkur er þessi; Ef þú setur ekki stóru steinana í fyrst kemur þú þeim aldrei fyrir.“

 Hverjir eru “stóru steinarnir“ í þínu lífi?  Börnin þín.... Fólkið sem þú elskar.... Menntun þín.... Draumarnir þínir.... Verðug málefni.... Að kenna eða leiðbeina öðrum.... Gera það sem þér þykir skemmtilegt.... Tími fyrir sjálfa(n) þig.... Heilsa þín.... Maki þinn....

Mundu að setja stóru steinana í fyrst, eða þú munt aldrei koma þeim fyrir. Ef þú veltir þér upp úr litlu hlutunum (mölin, sandurinn, vatnið) þá fyllir þú líf þitt með litlum hlutum sem skipta í raun ekki máli og þú munt aldrei hafa þann tíma sem þú þarft til að eyða í stóru mikilvægu hlutina í lífi þínu (stóru steinarnir.) Semsagt, í kvöld eða fyrramálið, þegar þú hugsar um þessa stuttu sögu, spurðu þá þig þessari spurningu: “Hverjir eru stóru steinarnir í mínu lífi?“  Settu þá svo fyrst í krukkuna.

-höfundur ókunnur-